Search
  • Vilija Jozone

GEDEELTELIJK AANWEZIG



Je kunt deze plaatje interpreteren zoals je wilt, maar wat ik vooral zie is – hoe de nieuwe generatie opgroeit – in contact waar de andere gedeeltelijk aanwezig is.

Ja, het lijkt een prefecte win win situatie – baby slaapt op schoot bij de moeder, er is fysieke contact met de liefdes bron waarvan de baby afhankelijk is. Moeder is er voor de baby, maar haar oprechte aandacht ontbreekt, want ze is afgeleid door de telefoon. Maar ja, misschien is de media apparaat juist de reden waarom zij stil kan zitten, want zonder die afleiding zou ze zichzelf te kort doen om de hele tijd met de slapende baby in haar armen te moeten blijven. En waar het woordje ‘moeten’ komt, dan is het ook al duidelijk dat het niet helemaal vanzelf gaat en er wat inspanning nodig is. Dus ja, dan is dit misschien wel de beste oplossing, want als de moeder blij is, is het kind ook blij.


In verleden was het anders. Ook niet perfect, maar anders. Ik ben opgegroeid in Litouwen en veel zomers doorgebracht in de boerderij van mijn oma. In vergelijking met nu, lijkt het voor mij alsof ik terug ga in de oertijd: er was alleen koud water, kachel als opwarmsysteem, koelkast en dat soort moderne dingen waren toen nog niet, kortom boerleven op eigen land. Toen ik baby was, bracht mijn moeder veel tijd door bij mijn oma in de boerderij. Ze moest mee doen aan het seizoen werkzaamheden, dus liet ze mij vaak als baby alleen slapen voor een aantal uur terwijl ze zelf aan het werk was een paar km verderop. En als ik dan onverwacht wakker werd en mijn moeder miste of honger had, dan was er niemand om me heen die kon komen en mij gerust stellen. Er was niemand aanwezig.


Dus dat was mijn ervaring en imprint in mijn systeem die ik moest verkennen tijdens het leren aanwezig zijn in mijzelf. De angst om dood te gaan omdat niemand aanwezig was ben ik tijdens verschillende lichaamsgerichte oefeningen tegen gekomen. Een keer tijdens de adem sessie kwam ik een diepe pijn in mijn borstkas tegen en er kwam een kreet uit mijn buik: ‘Mamaaaa!....’ In verschrikking en paniek zat ik op een matras, niet begrijpend wat zo een kreet betekend en waar het vandaan komt. Nu jaren later weet ik dat het ging om de lijfelijke reactie van mij als baby die nog opnieuw herleefd moest worden zodat ik kon leren ontspannen in de momenten van (doods)angst en onrust.


Nu ik geleerd heb om helemaal aanwezig te zijn in mijn lijf, kan ik voelen en opmerken in contact met de andere mensen, wanneer de andere alleen maar gedeeltelijk aanwezig is. Het is zichtbaar in de ogen contact en voelbaar in het verliezen van de aandacht. Het voelt energetisch alsof het contact ineens verbroken wordt en dat maakt mij op zo een moment wakker. Meestal check ik dan of mijn gesprekspartner er nog is door in de ogen te kijken of een vraag stellen en dat gaat bijna van zelf. Het verschil is dat ik er nu wel van bewust ben en dit ook als een vaardigheid gebruik in de therapeautschap.


En als ik nu kijk naar de nieuwe generatie die in ‘gedeeltelijk aanwezig zijn’ contact opgroeit, dan word ik nieuwsgierig naar wat het pad naar heelheid voor hun zal betekenen. Ik heb geen idee, want ik geloof dat de technologie die zo snel ontwikkeld de nodige uitdagingen met zich mee gaat brengen die voor mij niet meer te voorzien zijn. En ik wil daar ook geen aandacht aan besteden, want dat zou betekenen zorgen maken over de toekomst. Ik leef graag in het nu. Ik voel vertrouwen dat ook onze kinderen hun weg vinden naar geluk en ga verder met mijn leven inrichten zodat ik in het nu ook blijf.

16 views

+31650600234

©2019 by Vilija.nl. Proudly created with Wix.com