Search
  • Vilija Jozone

Hart-Verkrachting

Tijdens een van de laatste blokken van mijn lichaamsgerichte psychotherapie-opleidingen ben ik met een oefenmaatje bezig om de oefening uit te voeren. Ik neem de rol aan van cliënt en kom in contact met mijn reflex om mijn natuurlijke agressie in te zetten omdat wat ik wil werkelijk te pakken. In dit geval ben ik simpelweg een theedoek aan het pakken maar tegelijkertijd ben ik bewust van de pijnlijke plekjes die worden aangeraakt tijdens zo een oefening: uitreiken naar de moeder voor de essentiële voeding – warmte , liefde, aanraking, borstvoeding etc.

Ik realiseer me dat ik inmiddels al veel pijnlijke plekjes in mij geheeld heb. Ik heb niet veel aanmoediging nodig om de theedoek te pakken. Ik pak het, trek het naar mij toe en merk hoe mijn onderste kaak naar voren schuift en de tanden blootlegt. Er ontstaat een grom geluid in mijn buik. Ik roep dat ik het graag helemaal wil hebben en ik zet de tweede hand erin om het te pakken. Het duurt niet lang en de theedoek is helemaal van mij. Dat trek ik naar mijzelf toe en druk ik tegen mijn hart. “Het is van mij!” zeg ik tevreden en blij.


Mijn oefenmaatje vraagt: hoe is het in je lijf? Ik merk wat trillingen in mijn benen, het vertelt me dat ik onrust en angst voel. Ik benoem het: “Nu heb ik wat ik wil, maar ik weet niet of ik het mag houden. Misschien moet ik het delen.” De begeleider zegt tegen me: “Je hoeft het niet te delen, het is van jou.” Die woorden raken me rechtstreeks in mijn hart. Ik voel pijn, verdriet en ontroering omdat ik realiseer dat ik uit de machteloosheid bevrijd word. Met trillende stem en tranen in mijn ogen spreek ik uit: “Ik wist niet dat ik het mocht houden”.


Op dat moment komt de oude herinnering tevoorschijn. Het is een van de situaties uit mijn kindertijd die ik zo duidelijk en goed herinner alsof het gisteren was. Ik weet nog zo goed hoe de kleur en geur in de keuken is, hoe licht het is in de ruimte waar ik als tweejarige op schoot zit bij mijn moeder. Mijn vader staat voor mij en mijn zus is er ook. Ik ben een grote rode appel aan het eten. Op deze manier wordt ik getroost na dat ik onterecht gestraft was door mijn vader. Op die avond was mijn vader zijn sleuteltje van het postvakje kwijtgeraakt en kon hij het niet vinden. Hij dacht dat ik het ergens verstopt had omdat ik er soms mee aan het spelen was. Het post ophalen was zijn dagelijkse bezigheid en kennelijk wilde hij dat heel graag doen. Hij werd heel boos op mij, schreeuwde hard en als straf sloeg mij op mijn billen. Kort daarna vond hij zijn sleuteltje in een van zijn broekzakken. Het werd duidelijk dat ik onterecht gestraft was geweest door hem. Er was geen sorry of excuses aangeboden. Ik zit op schoot bij mijn moeder en geniet van de hapjes van de grote rode appel. Mijn vader staat voor mij en kijkt mij met zijn priemende blik aan. Dan vraagt hij of hij een hapje van mijn appel mag. Ik kijk hem aan met een betraand gezicht, ik aarzel heel even en steek mijn hand uit met mijn appel naar hem toe. Ik hoor mijn beide ouders “Aaach!...” roepen en besef dat het heel aardig was, wat ik gedaan had. Er is weer vrede en blijdschap.

Nu zo veel jaren later besef ik waarom ik deze gebeurtenis zo zorgvuldig heb bewaard tussen al mijn speciale herinneringen. Ik heb namelijk heel veel kunnen ontdekken uit een situatie waarin zo duidelijk zichtbaar is wat voor mij als kind niet oke was in ons gezin. Naast het gewelddadige gedrag (slaan en schreeuwen) zijn er zo veel andere aspecten die invloed hebben gehad op mijn ontwikkeling en groei. Heel lang heb ik last gehad van machteloosheid en niet mijn persoonlijke ruimte kunnen verdedigen in mijn relaties, in contact met de andere(n). Het voelde alsof ik geen zeggenschap had over mijzelf.


Ik ben benieuwd hoe het was geweest als er op dat moment in de keuken iemand was die mij had beschermd op de manier die juist was voor mij als een onschuldig kind. Ineens krijg ik een beeld van de volwassen MIJ die in de keuken staat en opkomt voor dat kleine meisje. Ik sta daar als een volwassen vrouw en zeg tegen mijn ouders: “Pa, je hebt dat kleine meisje onterecht gestraft en dat heeft haar heel erg pijn gedaan. Je was zo hard en gewelddadig tegen haar en dat heeft ze helemaal niet verdiend. Ik zie dat jij je nu ongemakkelijk voelt. Voel het en erken het, spreek uit wat je voelt. Maar blijf alsjeblieft van haar af. Ze wordt nu getroost en ze mag voelen dat het niet oké is wat jij gedaan hebt. Ze mag voelen dat ze veilig en geliefd is en dat ze het waard is om beschermd te worden. Ze is het waard om in een veilige omgeving op te groeien en geborgenheid te ervaren. Met jouw gedrag heb je haar vertrouwen beschadigd. Dus blijf op afstand en voel je eigen ongemakkelijkheid en je eigen pijn. Voel het spijt. Heb het lef om te zeggen dat het je spijt voor wat je gedaan hebt. Heb geduld om op de afstand te blijven die nodig is om het contact te herstellen en haar vertrouwen terug te winnen. En Ma, geef alsjeblieft het kind geen eten als ze gekwetst is door jullie gedrag. Je weet dondersgoed dat dat de pijn niet wegneemt. Je weet heel goed dat het plezier van het eten de pijn in het hart niet kan helen! Open je hart en voel hoeveel pijn het doet om het kleine meisje te zien zo met woorden en daden mishandeld te worden door de mensen die ze het meest nodig heeft in haar leven. Ze is afhankelijk van jullie. Ze verdient liefdevolle ouders die goed voor haar zorgen. Het schreeuwen en slaan moet stoppen. Stop ermee”.


Nu ik dit schrijf, voel ik veel opluchting en merk ik dat ik aan het verzachten ben in mijn hart. Door mijn eigen hartskwetsuur, die ontstaan is in contact met mijn vader, te helen, voel ik me vriendelijk en zacht worden naar alle mannen in algemeen. Ik voel warmte in mijn borstkas, mijn handpalmen worden gloeiendheet. Er is compassie en liefde…en verrek ook spijt! Ineens realiseer ik me dat mijn pijnlijke hartskwetsuur al herhaald is in mijn relatie met mijn zoon. Heel even voel ik het verwijt en oordeel naar mezelf maar dat helpt niet. Wat helpt, is eerlijk en moedig zijn en hetzelfde doen wat ik zo graag van mijn vader had willen doen. Eén van de herinneringen uit contact met mijn zoon heb ik zorgvuldig bewaard. Het voelt heel kwetsbaar om erover te delen. Misschien omdat het over een kwetsuur gaat die nog best recent ontstaan is en nog niet geheeld is. Misschien omdat ik nu in de rol van de ouder sta en me opnieuw machteloos voel.


De eerste keer toen ik één van de docenten hoorde zegen hart-verkrachtinggingen al mijn haren overeind staan. Het voelde zo herkenbaar en tegelijkertijd had ik totaal geen besef waarom. Tijdens de “Seksualiteit in Verbinding-training” (van Bodymind Opleidingen) leerde ik veel over hoe de natuurlijke stroom tussen mannen en vrouwen ontstaat. De vrouw ontvangt de energie van de man met haar bekken, brengt het naar haar hart en geeft het vanuit haar hart naar het hart van de man. De man ontvangt de energie van de vrouw met zijn hart, brengt het naar beneden naar zijn bekken en geeft het aan de vrouw haar bekken. Zo ontstaat een cirkel van een natuurlijke stroom. De man heeft penetrerende kracht in zijn bekken, de vrouw heeft penetrerende kracht in haar hart. En ineens realiseerde ik: wij zijn vaak en veel bewust van wanneer de grensoverschrijding gebeurt als mannen met hun penetrerende kracht de bekken van de vrouwen proberen te betreden. We willen niet altijd onder de ogen zien wat er gebeurt wanneer vrouwen met hun hartsenergie de mannen gaan penetreren in hun harten.


Als kind heb ik op beide gebieden (bekken en hart) het grensoverschrijdende gedrag meegemaakt en daarom kan ik goed invoelen en herkennen wanneer zo een gedrag dat gelijk is aan de verkrachting plaatsvindt in het contact tussen man en vrouw. Ik deel hier de waarheid over wat er gebeurde tussen mij en mijn zoon omdat ik geloof dat zoiets het onderliggende kwetsuur is in het hart van vele mannen.


De herinnering met mijn zoon gaat over een moment uit een dagelijks leven. Mijn zoontje was 6 of 7 toen het gebeurde. Ik was toen al volop bezig met lichaamsgerichte therapie en -trainingen. Die dag was hij op de bank tv aan het kijken terwijl ik thuis aan het rommelen was. Zijn broer speelde bij een vriendje. Tussen mijn klusjes door zag ik dat mijn zoontje willekeurige YouTube- filmpjes aan het kijken was. Op een gegeven moment merkte ik dat hij het filmpje snel uitdeed toen ik binnenkwam. Ik voelde wat onrust en vroeg aan hem wat hij aan het kijken was en waarom hij dat keek. Hij zei dat hij het niet wilde vertellen. Mijn onrust was gebaseerd op de angst dat mijn zoon wellicht een seksueel getinte film voor volwassenen gekeken heeft en dat sloeg gelijk een alarm aan bij mij.


Net als iedere ouder wilde ik mijn kind beschermen. Op dat moment realiseerde ik me niet dat er misschien helemaal geen gevaar was in wat mijn zoon gekeken heeft. Ik luisterde niet naar wat hij zei en ging door met vragen. Ik kon op dat moment zijn wil niet horen. Alsof zijn woorden “ik wil het niet vertellen” een valse lucht was en niks betekende. Zelfs toen hij vanuit de onmacht achteruit begon te kruipen en huilend begon te smeken dat niet aan hem te vragen, kon ik het, zelfs toen, niet meteen ontvangen. Mijn wil om te weten wat er gebeurd was, mijn drang om controle te hebben over de uitkomst was voelbaar in mijn ogen en mijn lichaamshouding. Ik leunde met mijn lijf naar voren en richtte mijn blik op mijn zoon met een sterk penetrerende kracht in mijn ogen die duidde: “ik wil het weten of je nou huilt of niet, wil ik weten wat er is gebeurd!” Met een afdwingende intonatie in mijn stem zei ik er nog achteraan: “je mag het tegen mij vertellen, je kan me vertrouwen”. Mijn zoon riep heel hard: “Nee, alsjeblieft, nee!”.


En toen ineens werd ik wakker en besefte ik dat ik te ver ben gegaan. Ik stopte met vragen. Ik probeerde te begrijpen wat er gebeurde. Op dat moment kon ik accepteren dat het is zoals het is. Maar het gevoel van spijt dat ik mijn zoontje onterecht aangevallen had, was er toen niet. Het is er nu, nu ik erover schrijf. Ik voel spijt en het ongemak van het niet terug kunnen gaan naar de situatie en het te herstellen. Ik besef dat het willen herstellen mijn eigen behoefte is. Ik besef de machteloosheid van mij in de rol van de ouder en dat ik de geschiedenis aan het herschrijven ben van mijn ouders. De situatie is geweest, het kwetsuur is ontstaan in het hart van mijn zoon, de pijn is opgeslagen en zal er zijn totdat het later in zijn leven aangeraakt wordt… of niet. Ik weet het niet. Ik besef dat ik het moeilijk vind om te blijven voelen. Het is makkelijker om te gaan denken, hopen en weten dat het goed komt. De keiharde waarheid is: het is moeilijk om bij de pijn te blijven, om het niet te weten, om te voelen…


Ik neem een diepe ademteug en leg mijn rechterhand op mijn borst. Ik voel en ik zeg: “Het spijt me”.

Dat is wat er is.


Tot slot wil ik zeggen dat hart-verkrachting in de relatie veel vaker gebeurd dan we willen toegeven. Wij vrouwen hebben het nodig om te weten hoe de man voelt, wat hij denkt, waar hij naartoe gaat, of hij blijft. Wij vrouwen hebben het nodig om te kunnen ontspannen, veilig en geborgen te voelen. Soms hebben we het zo hard nodig dat we bereid zijn om het uit te ruilen voor seks, zelfs als we niet zo graag seks willen. Het wordt dan een soort contract: ik weet wat jij wilt en ben bereid om te geven als jij mij geeft wat ik nodig heb. Wij vrouwen willen dat de man naar ons toe komt, dat hij naar ons uitreikt, dat hij zich kwetsbaar opstelt, dat hij de weg naar ons binnen vindt, dat hij weet hoe hij ons moet aanraken, benaderen, penetreren. Wij vrouwen worden kwaad als we niet krijgen wat we willen, we worden bang dat we niet overleven zonder dat wat we nodig hebben. We zijn zo bang om toe te geven hoe hard wij het nodig hebben dat we liever een moederplek innemen en voor de man gaan zorgen, dan onszelf kwetsbaar op te stellen naar de man toe. Het lijkt me goed om voor ons vrouwen te realiseren dat het kwetsuur die ontstaat bij de hart-verkrachting van de mannen net zo pijnlijk is als het kwetsuur die ontstaat bij het verkrachten van ons bekken.


Dit is mijn innerlijke waarheid.


Ik wilde zeggen dat ik weet hoe kwetsbaar het is voor de man is om een vrouw binnen in zijn hart toe te laten, maar dat weet ik niet. Ik weet wel hoe moeilijk het is voor ons vrouwen om niet te weten. Hoe moeilijk het is voor ons vrouwen om simpel te vertrouwen.



105 views1 comment

+31650600234

©2019 by Vilija.nl. Proudly created with Wix.com