Search
  • Vilija Jozone

Waardebloemen

Updated: Jul 2

Heel heel lang geleden was er eens een land waar nog helemaal niks was, het heette dan ook Niksland. Er waren geen huizen, geen winkels, enkel wat gereedschap om te werken en wat eten en drinken dat mensen in de natuur konden vinden.

Mensen moesten heel hard werken om huizen en scholen te bouwen en inrichten zodat de gezinnetjes een plekje hadden om in te wonen en zodat de kinderen konden naar school gaan.

Mensen werkten heel hard, 6 dagen per week en op de laatste dag van de week gingen ze rusten. Dat deden ze door samen met hun kinderen te wandelen in de bos.

In het bos kwamen ze altijd de mooie bijzondere bloemen tegen. Deze bloemen heten de Waardenbloemen. En als mensen eraan gingen ruiken, werden ze er heel erg blij van en gingen weer naar huis.

Op een dag ging een man naar een ander land en ontdekte dat daar heel veel mooie spullen waren. Het land heette Superland. Allerlei soorten spullen in allerlei verschillende kleuren en vormen.

Hij nam heel veel spullen mee naar Niksland en ging het verkopen.

Iedereen die de spullen zag wilde graag die spullen kopen en het liefst zo veel mogelijk. Mannen en vrouwen gingen nog harder werken omdat ze zo graag meer spullen wilden. Ze hadden steeds minder tijd om te wandelen in het bos tot dat ze op een dag helemaal ermee stopte. Ze hadden steeds minder tijd voor hun kinderen en vergaten te vragen hoe het met hun gaat.

Op een dag liep een meisje door de bos. Ze voelde zich vergeten door haar ouders en was daardoor heel erg ongelukkig.


Ze kwam de mooie Waardenbloemen tegen en plukte er een van. Deze heette Liefde.


Ze besloot om naar Superland te gaan om te kijken waar al die spullen toch vandaan komen en of ze de maker van de spullen kon vragen om iets minder spullen te produceren, zodat haar ouders meer tijd hadden om met haar naar het bos te gaan.

En met die ene Waardebloem Liefde vertrok ze.


Toen ze aankwam in Superland, zag ze huizen en winkels overspoeld met allerlei spullen. Er waren zo veel spullen, dat er zelfs onmogelijk was om iets anders te doen, dan alleen naar de spullen kijken, spullen sorteren en ruimte maken voor de nieuwe spullen.

Toen zag het meisje dat de kinderen in dit land ook vergeten waren door hun ouders. En ze werd er verdrietig ervan.


Ze wou aan haar Waardebloem ruiken om beter te voelen, maar toen zag ze dat deze bijna dood was.


Ze vroeg aan een vrouw die ze tegen kwam of er een bos in de buurt is waar ze kon wandelen en de Waardebloemen vinden.


De vrouw zei: ja, er is een bos, maar het is best wel ver weg. Je moet 2250km lopen. Dan zie je een kasteel. Dit Kasteel heet Persoonlijk Ontwikkelingscentrum. Maar ik weet niet zeker of ze die bloemen hebben die je zoekt.


Het meisje ging lopen en lopen en lopen, en na een aantal jaren, helemaal kapot van de honger en dorst bereikte ze de Kasteel.


De mensen in deze kasteel waren heel lief en zorgzaam en hebben het meisje eten en drinken gegeven. Ze hebben haar ook geholpen om haar Waardenplant te planten.

Een paar jaar later groeide de Waardebloem tot een prachtige grote bloem. Het meisje pakte een tas en stopte er heel veel bloemzaadjes in van deze bloem.


Ze pakte de tas en vertrok…

en overal waar ze naar toe ging, plantte ze een zaadje van de Waardebloem en keek hoe het tot bloei kwam.

Het meisje leefde nog lang en gelukkig…. Haar naam was Vilija.

29 views

+31650600234

©2019 by Vilija.nl. Proudly created with Wix.com