Search
  • Vilija Jozone

Lichaamsgerichte (psycho)therapie hielp mij genezen van trauma's en psychische klachten

Inmiddels ben ik een groot liefhebber van lichaamsgerichte therapie en trainingen. Ik heb er een goede reden voor: ik heb me namelijk nog nooit zo vrij en licht gevoeld als nu. Ik ben er al 5 jaar mee bezig en achteraf gezien heb ik ontzettend veel geld geïnvesteerd in dit ontwikkelingstraject. Het ging eigenlijk een beetje vanzelf. Ik was opzoek naar iets wat mij zou helpen me beter te voelen, maar wist niet precies wat ik nodig had. Het sporten, yoga, fysiotherapie kende ik al en dat hielp me niet echt meer.

Door de heftige gebeurtenissen in mijn leven zoals scheiding en burn-out werd de lichaamsgerichte therapie mijn houvast en de bron waaruit ik de nodige energie kon putten om deze depressieve tijd te kunnen doorstaan. Ik wist een ding op dat moment– er moest iets voor goed veranderen, want zoals ik leefde wilde ik echt niet meer! Daarvoor moest ik mijn verleden onder de ogen zien en alles wat er mis was gegaan erkennen en er een plekje aan geven. Als ik nu terugkijk word ik zelfs een beetje stil van hoe heftig mijn verleden was en wat ik allemaal heb moeten doorstaan. En toch voelt het heel fijn om dat op te schrijven en met de anderen te delen. Want mijn verleden is dat wat mij gebracht heeft tot waar ik vandaag ben.


Als klein kind groeide ik op in een gezin met huiselijk geweld, alcoholmisbruik, overheersende seksuele energie, incestueus gedrag tussen familieleden. Dit allemaal had een grote impact op mijn ontwikkeling en hoe ik mijzelf als IK leerde kennen. Als een receptieve sponge nam ik al dat destructieve gedrag van de omgeving in me op en dat werd het langzaam een deel van mijn identiteit. De fysieke harde straffen in de opvoeding en de kilte in de omgeving waarin ik opgroeide heeft me al op een hele jonge leeftijd gebroken. Ik was 10 jaar toen ik voor het eerst een suïcidepoging deed. Het was niet opgemerkt door mijn ouders en ik heb besloten om het voor mijzelf te houden. Dat werd later mijn manier om met alles om gaan.


In de puberteit kwamen de nieuwe crisismomenten. Ik begon te roken en drinken, ik kreeg bulimia en werd ziek, was aangevallen door een gewapende man, die mij dreigde te vermoorden. Ik deelde het met niemand. Dat werd steeds meer mijn geheime wereld, niemand wist iets van wat mij overkwam. Nog paar jaar later was ik als jonge vrouw twee keer verkracht en werd steeds meer depressief. De verkrachtingen waren toen in mijn begrip helemaal mijn eigen schuld, daarom vertelde ik niks aan niemand erover. Daarna deed ik nog een poging om uit het leven te stappen en deze keer was mijn noodkreet gehoord. Toen heb ik voor het eerst met mijn moeder gedeeld over dat ik psychische problemen had en dat ik hulp nodig had. Maar de hulp was niet zo makkelijk te vinden.


Mijn plan om als aup-air naar het buitenland te gaan gaf me nieuwe hoop en ik ben toen op mijn 20ste naar Nederland vertrokken. Ik geloofde echt dat ik in de nieuwe omgeving een verse start kon maken zonder verslavingen en crisissen. Maar ook hier begon de duistere wereld steeds weer terug te komen. Binnen 4 jaar ging het steeds slechter met mij. Boulimia neigde naar anorexia. Ik dronk veel alcohol om te kunnen ontspannen en slapen. Een paar keer achter elkaar kreeg ik een relatie en werd ik onverwacht zwanger. In twee jaar tijd onderging ik drie abortussen en ook dat heb ik nooit met niemand gedeeld. Op mijn 25ste kwam ik in een GGZ-therapiegroep voor vrouwen met een eetstoornis probleem en slaagde voor de jaargroep met een mooi resultaat. Ik was gestopt met braken en voelde me genezen van de eetstoornis. Toen kwam ik in een stabiele relatie terecht en er kwam rust in mijn leven.


Maar helaas niet voor lang. 5 jaar later werd ik moeder van twee kindjes en toen kwam ik langzaam weer terug in de overlevingstand. Ik had te kort aan slaap en daarnaast een enorme drive om zoveel mogelijk voor elkaar te krijgen. Ik moest van mijzelf presteren in alles wat ik deed en in iedere rol die ik had. Om dat in stand te kunnen houden ging ik het compenseren met dat wat mij hielp om de pijl van de energie (of beter gezegd stresshormonen) in stand te houden. Ik werkte veel, sportte veel en noemde mijzelf de levensgenieter omdat ik van mijzelf mocht roken en drinken als ik er zin in had. Dat deed ik gecontroleerd en was ook overtuigd dat ik veel meer uit het leven haalde dan mensen die helemaal niet roken en drinken.

En al die tijd ongeacht wat ik deed, voelde ik op een diepere laag in mijzelf de sluier van somberheid en een onvermogen om voldoening en vervulling te ervaren in wat ik in dagelijkse leven deed en diep in mijzelf wist ik – dit is niet echt leven, ik kan niet meer doen alsof.


Toen ontdekte ik het effect van lichaamsgerichte (psycho)therapie en trainingen. Intuïtief wist ik meteen dat het het juiste medicijn voor me was. Maar nog lang kon ik niet uitleggen aan andere mensen over hoe en wat mij heeft geholpen om mijzelf te genezen van trauma’s en psychische klachten uit mijn verleden. Ik doe een poging om het in het kort uit te leggen.


Na de scheiding voelde ik me heel erg instabiel, ik had veel last van codependentieklachten die zo voelbaar werden toen mijn partner wegging. Groepsverband tijdens lichaamsgerichte trainingen heeft mij geholpen om mijn gezonde eigenwaarde te ontwikkelen en leren gezonde grenzen te hanteren. Door in contact te zijn met mensen met een andere achtergrond had ik voortdurend de kans om me te richten op de gezonde ontwikkeling en voor mijzelf duidelijk maken waar ik in tekort heb gehad en wat ik nog voor mijzelf kan aanvullen.


De zelfreflectie-ondersteunende vragen en de zelfonderzoek-bevorderende oefeningen waren de nieuwe richtlijnen voor mijn leerproces. Daardoor leerde ik anders naar mijzelf te kijken, namelijk als iemand die tekort heeft gehad aan een gezonde ontwikkeling en niet iemand die voor altijd moet lijden aan een of andere stoornis. De oefeningen die energiedoorstroom verbeteren en de oefeningen die het piekeren verminderen hebben mij enorm geholpen in de tijd van burn-out om mijzelf te leren reguleren.


En kortom, het beste medicijn dat mij hielp om te helen waren de meest simpele dingen die we allemaal kunnen verkrijgen: de oprechte aandacht, aanwezigheid, een luisterend oor en liefdevolle aanraking. Daarnaast zorgde de spiegeling en bevestiging van mijn gevoelens voor een nieuwe lijfelijke imprint die ik vandaag als een gezond ontwikkelingsstuk ter beschikking heb in mijn dagelijkse leven.




144 views

+31650600234

©2019 by Vilija.nl. Proudly created with Wix.com