Search
  • Vilija Jozone

Mama, Je Breekt Mijn Hart!

‘Je hebt je eten nog niet aangeraakt’ zegt de moeder tegen haar vierjarige zoontje, ‘je moet wat gaan eten, het eten staat al lang klaar en ik wil dat je er snel mee begint’. Het jongetje kijkt met droevige ogen naar zijn bordje. Hij zet zijn lippen stevig op elkaar en fronst met zijn wenkbrauwen. Hij doet niet wat mama zegt. Zijn jongere zusje is al bijna klaar met haar bordje. De moeder wijst het jongetje op het goede voorbeeld van zijn zusje en gaat verder kletsen met haar vriendin. Het gesprek wordt snel afgebroken door een gillend meisje dat geplaagd wordt door haar oudere broertje. De moeder roept de naam van het jongetje en kijkt hem streng aan. Kalm en onherroepelijk spreekt ze uit tegen haar zoontje ‘je hebt 5 seconden om te beginnen met je eten, als het dan niet gebeurt, ga jij in de hoek staan’. En de moeder begint af te tellen ‘een… twee…drie…’.


Harteloos of slechte moeder?

Ik kijk naar deze strijd en voel de spanning in mijn borst gebied. De spanning stijgt, wie gaat er winnen? Ik neem een slokje koffie en besef hoe machteloos ik ben in deze situatie. De moeder is mijn dierbare vriendin. Op dat moment gaat mijn hart uit naar het jongetje. Het liefst zou ik hem uit deze strijd willen bevrijden, ik gun hem zo om zijn willetje te kunnen volgen! En tegelijkertijd voel ik zo veel compassie voor zijn moeder, mijn vriendin. Ik herken deze worsteling in de moederrol, wanneer je kind met zijn sterke wil eist om te krijgen wat hij wil en ik als moeder er moet zijn om hem te beschermen en veilige kaders op te stellen. Ik herken hoe dubbel deze situatie is en hoeveel pijn het doet, mits ik toesta om de pijn te voelen. En ik weet hoe ik de pijn kan vermijden door mijn hart te sluiten op dat moment en stellig in de rol blijven waarin ik niet de controle verlies.


De strijd van jij of ik

Inmiddels is het jongetje terug aan de tafel. Hij heeft in de hoek gestaan maar nog steeds weigert hij een hap in zijn mond te nemen. Zijn ogen zijn nog nat van de tranen, zijn kin trilt. Hij kijkt zijn moeder aan en maakt een geluid als een zielig vogeltje. Mama kent dit en herhaalt rustig wat ze van hem wil. Opnieuw begint het tellen tot vijf, alleen deze keer zou het jongetje naar zijn kamer gaan. Het aftellen begint en het jongetje huilt, met elk getal huilt hij harder en harder ...Drie…Vier!.. Op dat moment realiseer ik me waar het om gaat: het jongetje heeft ook zijn wil en die is op dit moment om niet te doen wat mama zegt. Maar niemand luistert naar zijn wil. Niemand erkent waar het voor hem om gaat op dit moment. Het opgeven van zijn wil betekent het opgeven van zijn plek. De strijd van JIJ of IK.‘… Vijf!’ Luidt de stem van de moeder. Hard huilend stopt het jongetje snel een hapje pap op zijn onderlip. Hij eet niet. Hij huilt en snikt en doet wat mama vraagt. Hij heeft de strijd verloren. En jij wint mama, zoals altijd win jij en ik verlies mijn wil, mijn plek. Ik ben machteloos.


Spijt doet het hart spreken

Mijn hart doet zeer terwijl ik dit zie. Ik voel de tranen dichtbij en een brok in mijn keel. Ik herken mijzelf in beide plekken van deze situatie: het kind dat de strijd verloren heeft, de moeder die de macht houdt. Ik herken de strijd die ik zo vaak voer met mijn kinderen. Ik voel spijt en dankbaarheid om in de spiegel te mogen kijken. ‘Het spijt me lieve kinderen’, hoor ik mezelf zeggen in mijn gedachtes. Met open hart blijf ik kijken naar deze situatie en er komen vragen in me op. Waar gaat het over? Wat is het diepste verlangen van ieder mens, jong of oud, moeder of kind? Wat zegt mijn hart?


Behoefte aan autonomie

En mijn hart antwoordt: ‘verlangen naar gelijkwaardigheid. Behoefte om gezien te worden in wie ik ben; een mens met recht op autonomie.’ En dan voel ik ineens het vierjarige meisje in mij gaan praten: ‘Mama, zie mij in wie ik ben. Ik ben mens net als jij, met mijn eigen wil en ik heb recht om mijn plek in te nemen. Ik heb recht om mijn ruimte te behouden en te groeien. Mama, zie mij in wie ik ben! Vecht niet tegen mij. Ik haat het wanneer jij het doet. Denk niet dat je weet wat het beste voor me is, dat weet jij niet. Wees nieuwsgierig naar mij, mama. Ik ben anders dan jij. Ik ben ik en jij bent jij. Mama, open alsjeblieft je hart en voel dat je mij pijn doet wanneer je eist dat ik naar jouw wil luister. Mama, je breekt mijn hart wanneer je mij straft!’.



Je kind liefhebben

Gelukkig kan niemand de ideale ouder zijn voor zijn kind. Wel is het mogelijk met het ideale ouders concept te werken tijdens lichaamsgerichte trainingen. Voor mij is het een groot cadeau, dat ik bij de Integrated Psychotherapie opleiding heb ontwikkeld om in de spiegel te kijken en te zien wat ik in de rol van de ouder met mijn kinderen herhaal vanuit mijn eigen kindertijd. Het maakt het soms heel moeilijk om te accepteren dat het contact met je eigen kinderen zoveel pijn kan doen. Maar de kans om spijt te voelen is eigenlijk een mooie kans om tegen jezelf te zeggen – ik heb je lief. Een moeder of een vader die zichzelf lief heeft, daar wordt ieder kind gelukkig van!

114 views

+31650600234

©2019 by Vilija.nl. Proudly created with Wix.com