Search

ONGEMAK VOELEN MAAKT HET VOELEN ONGEMAKKELIJK

Zo nu en dan kom ik in de situatie waar er ineens ongemakkelijkheid voelbaar wordt in contact met de andere. Het moment zelf voelt onprettig. Ongemak voelen maakt het ongemakkelijk om te voelen. Het maakt moeilijk om te ontspannen en een extra ademhaling in te nemen, want het moment doet mij geheel verstijven, verkrampen en even niet meer ademen. Heel even ben ik in een schok (of schrik) toestaand en heb ik niet het gevoel dat ik een keuze heb om te reageren zoals ik zou willen reageren.


De schrik toestand maakt het bijna onmogelijk om tot gevoel te komen. Aan de andere kant de onprettige toestand (het ongemak) van de situatie vraagt om te reageren. Ik ervaar dan stress en vanuit daaruit ga ik reageren. De reactie die dan komt, komt uit de verdediging mechanisme en is dus geen response op de situatie, maar een reactie.


Er kunnen veel verschillende reacties zijn zoals bijvoorbeeld: negeren ‘oh, hihi, laten we over iets anders gaan praten’ of een slappe lach, camoufleren van de situatie of ontkennen ‘zo erg is het niet’, proberen te fixen ‘sorry hoor, het is allemaal mijn schuld’, oplossingen zoeken voor de andere, kwaad worden op de andere ‘je hebt mij laten schrikken!’ of de kans pakken om te bewijzen dat ik de betere ben dan de andere door bijvoorbeeld gebruik te maken van de status (ongelijkwaardigheid in relatie). Je kunt niet van te voren weten hoe je in de situatie gaat reageren, want het verschilt per situatie (tijdstip, persoon met wie je in contact bent, plek, relatie dynamiek, etc.). Je kunt wel leren steeds meer bewust worden van waaruit je reageert zoals je reageert.


Een deel in mij zou graag wel willen om iedere ongemakkelijke situatie te kunnen oplossen. Maar ik weet inmiddels dat niet iedere situatie oplosbaar is. De illusie van ‘het onmogelijk mogelijk maken’ hield me lange tijd vast en maakte me blind. Op een gegeven moment ontdekte ik dat de uitdaging voor mij veel groter is om de situatie te leren laten voor wat het is, ipv hard werken om een andere resultaat te krijgen. En met 'laten' bedoel ik niet de situatie verlaten, terugtrekken en blij zijn dat het me niks kan schelen. Nee. Juist aanwezig blijven in het ongemak, waarnemen hoe het lijf verkrampt, voelen hoe moeilijk het is om het te verdragen, hoe moeilijk het is om in zo een moment in de ogen de andere aan te kijken en hoe moeilijk het is om uit de worden te komen op zo een moment.


Nu ben ik er al van bewust dat ik in zo een moment van ongemak een schrik reactie beleef. Maar in verleden had ik veel moeiten met de uitkomst van de situaties waar het ongemakkelijk bleef. Ik had oordeel over mijn eigen reactie. Ik vond het zwak en niet ok. Ik moest van mijzelf assertiever worden, ik moest professioneel en tegelijk heel vriendelijk zijn. Ik moest lief en empathisch zijn. En ik moest zorgen voor dat het niet weer gebeurd, want ergens geloofde ik blijkbaar dat het mogelijk is om tot zo een ideale persoonlijkheid te ontwikkelen waar het ongemak geen kans meer krijt om te ontstaan.


Het ideale bestaat niet. Maar werken met ‘het ideale beeld’ bestaat wel en is helpend in het proces van eigen verdediging mechanismes herkennen en in contact komen met compassie voor zichzelf. Mild zijn voor zichzelf kun je leren door jezelf op diepe lagen te leren kennen. Het begint bij het waarnemen van wat er gebeurd en wat de reacties zijn (van jezelf en van de andere). Het begint bij leren zonder oordeel zichzelf zijn en begrip tonen aan eigen gedrag en die van de andere. Het brengt je uiteindelijk vanzelf bij het compassie voelen voor zichzelf en de andere. En het maakt het gemakkelijk om in contact te blijven in de situaties waar het ineens ongemakkelijk wordt.



10 views0 comments

Recent Posts

See All