Search
  • Vilija Jozone

ZOOM CONNECTIE RAAKT DE NARSISSTISCHE WOND IN MIJ

Gisteren had ik mijn alle laatste blok van de 5 jaar durende opleiding Integrated Psychotherapy. En natuurlijk moest het online, via de zoom, en niet in de vertrouwde ruimte met matrassen en kussentjes in de cirkel vorm waarin ik iedere keer zo blij was om iedereen weer te zien..


Gemengde gevoelens had ik. Ongeacht het feit dat we het lichaamsgericht, iets wat op een echte contact en verbinding gebaseerd groepswerk nu online moesten uitvoeren, kwam ik gelijk in mijn creatieve flow energie! Ik had zin om opdrachten uit te voeren, om actief mee te doen, om te delen wat ik voel en tegen kom. Ik was blij dat dit gebeurde, dat we weer bij elkaar waren. De omstandigheden versterkte bij mij het gevoel van waardering dat we elkaar toch nog mogen zien in deze tijd. Maar de bijeenkomst raakte ook de pijn en verdriet. En wat toevallig (of niet), de thema ging over het hart.


Ik had nooit kunnen bedenken dat de laatste blok op deze manier (via de scherm van computer) beleefd zo worden. Het raakte me rechtsreeks in mijn hart. Alweer kreeg ik die brok in mijn keel die ik elke keer voel als ik me kwetsbaar en open wil stellen voor mijn familie... Au! Schaamte voor mijn trillende stem, die verraadt dat ik uit mijn meest gevoelige plek praat – mijn hart. Maar deze keer was mijn verlangen om mijn hart te laten spreken groter dan angst, sterker dan schaamte en echter dan twijfels. En toen zei ik in de camera van mijn computer wat ik voelde op dat moment, ik erkende de pijn. En dan werd ik nog harder geconfronteerd met het feit dat iedereen die me aankeek vanuit het kleine schermpje, maar een beeld was. Een beeld, een afbeelding, een avatar van de persoon die ik in het echt ken en het liefst op dat moment voor me zie. Au!



Het werd me duidelijk, communicatie via zoom raakt bij mij de narcistische wond. Wat is de narcistische wond? Het gaat om niet gezien zijn (door mijn oorspronkelijke gezin) in wie ik werkelijk ben – liefde en vreugde, gevoelig en zacht, hart en ziel, onschuldig en onbevangen, creatief en seksueel wezen… al dat wat de ware natuur is in mij, al dat wat mij een deel maakt van de natuur. Daarin werd ik niet gezien in contact met mijn oorspronkelijke gezin’s leden en daarom kon ik ook niet zijn. En omdat het in mijn jeugd iedere keer zo een pijn deed om mijn ware zelf te ontkennen, bouwde ik geleidelijk een beeld van mijzelf (een masker, een avatar) die ik neerzette in contact met mijn familie en de rest van de wereld. En langzaam steeds mee ben ik gaan geloven dat dat beeld wat ik neerzetten, dat IK dat ben.


En dat ECHTE IK die ik in mijn hart en ziel ben, dat kwam steeds verder op de afstand va mij en werd het steeds meer een stem een echo van mijn gedachtes.. Het werd mijn droom en mijn ideale beeld. En als een volwassen persoon zei ik soms tegen mijzelf dat ik niet meer moet dromen als een kleine meisje, maar moet gewoon leven en het leven aanvaarden voor wat het is. Wijze worden! Alleen de gedachtes kwamen als dringende waarschuwingen in me terug als ik de reacties van de andere mensen en de reflectie van de wereld naar mij toe niet kon begrijpen. Het deed me nog steeds pijn. Au!


Ik snapte met min rationele bewustzijn dat het perfecte niet bestaat. En toch was het niet genoeg voor mij. Want het ideale (liefdevolle aanraking, contact, bevestiging, steun, verbinding,…) wat ik ook in het echt zo miste, bleef aan mij herinneren dat ik er iets aan zou kunnen doen. En dat heb ik gedaan. Ik heb een nieuwe blauwdruk gekregen uit de 5 jaar durende lichaamsgerichte therapie en trainingen traject. Het is nu in mij, het is een deel in mij. Het waren niet mijn ouders die het aan mij hebben gegeven, maar de nieuwe blauwdruk heeft mijn ouders ideaal gemaakt, waardoor ik werkelijk verbinding en liefde in contact met ze voel. En vanaf moment dat ik het in contact met mijn familie liefde kan laten stromen, kan ik ook naar de rest van de wereld uitreiken vanuit mijn hart.


En hoe voelt het? Hoe weet ik dat dit echt gebeurt en dat ik het niet bedenk?

Dat weet ik omdat ik tijdens de laatste studieblok via de Zoom mijn diepste pijn durf te delen met de groep die voor mij zo dicht bij staat als mijn familie. Ik stel me open en deel mijn diepste pijn. Op dat moment is mijn grootste angst dat iemand zou mij willen redden en dus de poging zou doen om me te troosten en te vragen of ik het red… Maar in deze groep, in de 4de jaar weten we van elkaar dat we autonome wezens zijn en dat we het zelf kunnen dragen. En daarom kan ik juist mijn pijn laten zien. Omdat de enige wat ik nodig heb op zo een moment is dat je me ziet , dat je ademt en dat je bent, echt bent, jezelf. En ook al ben je niet in het echt aanwezig, het is heel echt wat er tussen ons dan gebeurd. Jij bent er, en ik neem waar hoe mijn wond aan het helen is… Ik adem in de pijn en ik omarm me. Ik voel de liefde stromen. En ik voel respect voor de afstand. De afstand die mij toestaat om te zijn wie ik echt ben.

11 views

+31650600234

©2019 by Vilija.nl. Proudly created with Wix.com