Je mag breken.

Je hoeft niet sterk te zijn.

Soms valt je leven in stukken.

Niet netjes. Niet met een plan.

Gewoon gebroken. Tijdens je werk. Thuis. Midden op de grond.

En dan komt iedereen met goede bedoelingen.

De een zegt: je moet het een plek geven.

De ander: wanneer kom je weer werken?

Weer een ander: je moet het loslaten.

Maar jij kunt niks loslaten. Want er is niks meer om vast te houden. Je bent zelf losgelaten. Je hangt ergens tussen wie je was en wie je nog moet worden.

Weet je wat ik in al die jaren in de cirkels heb geleerd?

Rouw vraagt geen oplossing.

Rouw vraagt een schoot.

Een plek waar je hoofd even niks hoeft te snappen. Waar je lijf mag doen wat het al die tijd al wil doen: trillen, huilen, schudden, ineen krimpen en dan - heel langzaam - weer open.

Ik heb in opstellingen gestaan. Aan moeders kant. Aan vaders kant. Ik heb gezien hoeveel verdriet er nooit gehuild is. Hoeveel vrouwen in onze lijnen dachten: door, gewoon door... Geen tijd voor tranen. Er moet gewerkt worden, er moeten kinderen groot.

En dus dragen wij het. In onze kaken. In onze borst. In die brok in onze keel waarvan de dokter zegt dat het niks is.

Het ís wel iets. Het is liefde die geen weg vond.

In mijn praktijk komen mensen binnen met een verhaal. Over hun werk, over verlies, over tegenslag. En na tien minuten praten komt de waarheid: "Ik ben zo moe van sterk zijn."

En dan doen we iets heel simpels. We gaan op de grond zitten. We ademen. Niet mooi, niet diep. Gewoon samen. Jij huilt en ik blijf. Geen zakdoekje er direct bij. Geen fixen. Gewoon blijven. Hand op je rug.

En dan gebeurt iets.

Je zakt. Je lijf zakt. Na al die maanden van omhoog houden, zak je. In de grond. In de cirkel. In armen die je dragen zonder dat je eerst beter moet worden.

Dat is wat ik bedoel met ideale ouders. Niet dat je ouders faalden. Maar dat we allemaal dat moment hebben gemist waarop iemand zei: kom maar, ik heb je. Je hoeft het niet alleen te dragen.

Delen is helen. Dat zeg ik altijd. Niet omdat delen zo therapeutisch is. Maar omdat jouw pijn in de cirkel welkom is. Jouw pijn is herkenbaar. We hebben hem allemaal. Mijn hart breekt ook. Nu, terwijl ik dit schrijf.

Dus als je dit nu leest en je zit midden in je verlies:

Je bent niet te lang verdrietig.

Je bent niet te gevoelig.

Je bent aan het rouwen in een wereld die verleerd is hoe dat moet.

Kom zitten. In de cirkel. Je hoeft niks te kunnen. Je hoeft alleen maar te komen met je gebroken stukken.