Mijn wekelijkse duik

Het liefst sla ik het nooit meer over!

Vanochtend weer geweest.

Het is nog donker als ik ga. Koud. Mijn hoofd slaapt dan nog.

Ik parkeer, jas uit, voeten in het zand. Dat zand is al wakker. Koud en wakker.

En dan loop ik. Elke keer denk ik: waaróm doe ik dit ook alweer. Het is kóúd.

Eerste stap. Tweede stap. Adem gaat omhoog. Mijn lijf zegt: terug.

En dan duik ik toch.

Dat eerste moment onder water is altijd even sterven. Even niks. Geen denken. Alleen maar koud. Echt koud. Zo koud dat je niet anders kunt dan in je lijf zijn.

En dan kom ik boven. En schreeuw ik bijna. Of lach ik. Vandaag lachte ik.

Het zeewater prikt in mijn huid. Mijn haren zeiknat. Mijn hart bonkt als een gek. Maar ineens ben ik er weer. Helemaal. Niet alleen mijn hoofd. Mijn hele lijf doet weer mee.

Ik blijf even drijven. Kijk naar de lucht. Die is altijd groter boven zee.

En ik voel: ik ben weer opgeladen. Niet omdat ik iets gedaan heb. Maar omdat ik even helemaal niks hoefde. Alleen maar voelen. Koud, zout, levend.

Een keer per week ga ik. In de winter ook. Juist in de winter. Omdat mijn systeem dan leert: ik kan kou aan. Ik kan ongemak aan. Ik kan breken en weer terugkomen. En elke keer kom ik er frisser uit.

Vers. Blij. Herladen. Alsof iemand mijn binnenkant even heeft afgespoeld.

Dit is mijn ritueel. Geen prestatie. Geen bio-hack. Gewoon een afspraak met de zee. En met mezelf.

Doe jij ook zoiets? Iets wat je elke week doet niet omdat het moet, maar omdat je lijf er blij van wordt?

De zee is er. Ook als het koud is. Ook als je hoofd zegt: morgen wel.

Juist dan.

Liefs,

Vilija