Genot en Pijn Ik las ergens: analyse is het tegenovergestelde van genieten. En toen viel het kwartje. Niet omdat ik zo'n analytisch persoon ben. Juist omdat ik steeds zo veel en zo intens in het voelen bleef. Je kunt niet tegelijkertijd in beide tegenpolen aanwezig zijn. Je bent aan het analyseren. Óf je bent aan het genieten. Om van je lijf te kunnen genieten, moet je je hoofd loslaten. Om uit de beleving terug te komen en jezelf te reguleren, moet je je hoofd jui

Rouwen doe je niet alleen. En al helemaal niet op afspraak. Verlies is niet alleen de dood. Verlies is je baan kwijtraken. Je relatie die uit elkaar valt. Je lijf dat niet meer doet wat het deed. Je kind dat niet meer thuis woont. Je droom die niet uitkomt. En toch doen we alsof rouwen alleen mag als iemand is overleden. En dan ook graag binnen 6 weken afgerond, met een verklaring van de psycholoog en een pilletje van de huisarts. Want de arbo-arts vraagt al: "Wanneer d

Nooit? Soms? Altijd? En als je boos wordt, wat gebeurt er dan in jou? In je lichaam? Wat denk je over iemand die boos is? Wat gebeurt er in jou als je denkt aan een boze vrouw? Een boze man? We hebben allemaal ervaring met boosheid. Ik kan me niet voorstellen dat er een volwassene is die het nog nooit heeft meegemaakt. En toch kan het soms voelen alsof je nooit écht boos wordt. Alsof je niet kunt, niet weet hoe, of niet weet wat je ermee moet. Ik was jarenlang op zo

Jarenlang bezocht ik cirkels. Vrouwencirkels, deelcirkels, cirkels voor verbinding. Waarom? Die vraag kwam toen niet in me op. Meedoen was het antwoord op mijn behoefte om een moeilijke periode in mijn leven te doorstaan. Cirkels waren voor mij de plek waar ik kon zijn met mijn pijn, onzekerheid, het was mijn (toen nog onbewuste) zoektocht naar verbinding. Het gaf me inzichten, warmte, kracht. Sommige cirkels bezocht ik een keer. Bij andere bleef ik een toegewijde deelnemer v

Het liefst sla ik het nooit meer over! Vanochtend weer geweest. Soms is het is nog donker als ik ga. Koud. Mijn hoofd slaapt dan nog. Ik parkeer, jas uit, voeten in het zand. Dat zand is al wakker. Koud en wakker. En dan loop ik. Elke keer denk ik: waaróm doe ik dit ook alweer. Het is kóúd. Eerste stap. Tweede stap. Adem gaat omhoog. Mijn lijf zegt: terug. En dan duik ik toch. Dat eerste moment onder water is altijd even sterven. Even niks. Geen denken. Alleen maar koud. Echt

Je hoeft niet sterk te zijn. Soms valt je leven in stukken. Niet netjes. Niet met een plan. Gewoon gebroken. Tijdens je werk. Thuis. Midden op de grond. En dan komt iedereen met goede bedoelingen. De een zegt: je moet het een plek geven. De ander: wanneer kom je weer werken? Weer een ander: je moet het loslaten. Maar jij kunt niks loslaten. Want er is niks meer om vast te houden. Je bent zelf losgelaten. Je hangt ergens tussen wie je was en wie je nog moet worden. Weet je wat

Een burn-out komt niet van te hard werken. Het komt van te lang werken zonder te voelen. Te lang ja zeggen terwijl je lijf nee zegt. Te lang je angst, boosheid of verdriet inslikken omdat er geen tijd voor is. Je lijf is altijd eerlijk. Het fluistert eerst. Dan praat het harder. En als je nog niet luistert, schreeuwt het. Lichaamsgerichte ontwikkeling is een van de krachtigste vormen van burn-out preventie, juist in deze tijd. Omdat je weer leert luisteren toen het nog fluist

De reden voor mijn zoektocht Ik liep vast in mijn leven. Kindertjes waren er, ik had een uitdagende baan, een relatie, maar toch voelde ik me eenzaam. Er ontbrak iets in mijn leven wat essentieel van belang was, maar ik wist niet wat het was. Ik voelde me vaak uitgeput. Heel erg moe... Maar alsnog kon ik de lasten niet uit mijn handen geven. Ik kon niet loslaten. Rationeel besefte ik dat er genoeg mooie dingen om me heen zijn die me blij maken en mijn leven leuk maken. R

Vilija is de naam van een rivier in Litouwen. Een rivier die al eeuwen stroomt, 510 kilometer. Door de grote steden van mijn geboorteland, door stille bossen. De Vilija stroomt niet wild, maar gestaag. Verbindend. Ik geloof dat leven is als een rivier. Een rivier blijft altijd stromen Ook in de winter. Ook als er een steen in de weg ligt. Ze stopt niet, ze zoekt een andere weg eromheen. Een rivier verbindt. De toppen van de bergen met de oceaan. Het hoge met het diepe.

Je hebt me misschien een tijdje niet gezien. De afgelopen jaren ben ik stiller geweest. Ik heb me teruggetrokken uit het vak en uit de netwerken. Niet omdat ik het werk niet meer liefhad, maar omdat ik voelde dat ik zelf ruimte nodig had. In die tijd heb ik ander werk in de zorg gedaan. Ik heb gezinstherapie gevolgd om de relatie met mijn kinderen te verdiepen. En ik heb vooral tijd genomen voor mezelf. Voor reflectie. Voor rust. Ik heb ook dingen gedaan die helemaal niet

Angst voor aanraking kan een belemmering zijn voor mensen in het aangaan van volwaardige relaties. Soms voelen mensen zich al gewoon...

Een van de dingen die ik geleerd heb in proces van therapeut worden, is met mijn weerstand omgaan. Weerstand – het gevoel van vast lopen,...

Ik weet nog hoe ik voor het eerst bij de lichaamsgerichte therapeut kwam en me begon te ontladen. Alles was mij te veel en ik had heel...

Als je in je vroege babytijd al het contact met je eigen moeder kwijt bent geraakt (fysiek, geestelijk, emotioneel; ze was er niet), dan...

Zelfvertrouwen zit niet in de hoeveelheid geld of de grootte van het huis wat je hebt. Daar zit veiligheid. Zelfvertrouwen zit niet in...

Ik vond zo verhelderend om te lezen hoe A.Lowen de twee soorten pijn, fysieke en emotionele pijn beschrijft en vergelijkt. Fysieke pijn...

Ik was lang bezig met het uitzoeken wat voor mij zo moeilijk maakte om me los te maken van mijn moeder. Van buiten kant lijkt het...