Rouw, verdriet en tegenslag: je hoeft het niet alleen te dragen

Rouwen doe je niet alleen. En al helemaal niet op afspraak.

Verlies is niet alleen de dood.

Verlies is je baan kwijtraken.

Je relatie die uit elkaar valt.

Je lijf dat niet meer doet wat het deed.

Je kind dat niet meer thuis woont.

Je droom die niet uitkomt.

En toch doen we alsof rouwen alleen mag als iemand is overleden. En dan ook graag binnen 6 weken afgerond, met een verklaring van de psycholoog en een pilletje van de huisarts. Want de arbo-arts vraagt al: "Wanneer denk je weer 100% inzetbaar te zijn?"

Alsof verdriet een storing is in je productiviteitssysteem.

Verdriet is geen storing. Verdriet is liefde die geen plek meer heeft.

 Waarom praten alleen niet heelt

Praten helpt. Een diagnose kan opluchten. Medicatie kan soms even de scherpe rand eraf halen.

Maar rouw woont niet in je hoofd. Rouw woont in je lijf.

Een psycholoog vraagt: "Wat denk je?"

Een arbo-arts onderzoekt: "Wat kun je nog?"

Je lijf fluistert: "Wil je even bij me komen zitten?"

Er kwam een moment dat ik helemaal voor mezelf koos. Om alles te voelen wat er te voelen viel. Om echt tot de kern te komen. Ik wist nog niet hoe, maar ik voelde dat er in mijn lijf genoeg te ontdekken was.

Later bleek het meer dan genoeg. Te veel zelfs.

Ik leerde dat ik niet de enige ben die bang is om te verdrinken in de zee van verdriet. Dat het menselijk is om bang te zijn voor onbegrensde niet eerder doorvoelde verdriet. Diepe rouw.

Mijn relatie strandde. Ik werd geraakt in een pijn die ik niet kende. Overweldigd door de angst en tegelijk overspoeld met liefde. Ik zag schoonheid in die pijn, maar had er geen woorden voor.

Rouw is niet iets om op te lossen. Rouw is iets om te dragen. Samen. En tegelijkertijd alleen.

Hoe rouw jij?

We rouwen allemaal anders, omdat we liefde allemaal anders hebben leren verliezen:

De Bevriezer

Je voelt niets. Je zegt: "Het gaat wel." Maar je ogen zijn leeg. Je lijf is koud. Je bent er niet meer bij.

De Instorter

Je kunt niet meer. Je wilt dat iemand het voor je draagt, maar je vraagt het niet. Je wordt ziek, moe, leeg.

De Regelaar

Jij regelt de uitvaart, de papieren, de erfenis. Iedereen leunt op jou. Maar wie houdt jou vast als jij 's nachts wakker ligt?

De Alleendrager

Je huilt niet waar anderen bij zijn. Je bijt op je kaken. "Ik moet sterk zijn voor de rest."

De Perfecte Rouwer

Je glimlach klopt, je verhaal klopt. Maar je bekken is op slot, je hart zit dicht. Je huilt mooi, zonder snot.

Herken je jezelf ?

Waarom een cirkel heelt waar een spreekkamer niet kan

In een 1-op-1 sessie ben ik er voor jou. Dat is belangrijk.

Maar in een cirkel gebeurt iets anders. Iets ouds.

- Jij huilt en een andere vrouw legt haar hand op je rug. En blijft stilletjes bij je zitten.

- Jij deelt: "Ik ben mijn baan kwijt en ik schaam me." En drie anderen zeggen: "Ik ook." In één klap ben je niet meer de enige. Je bent mens.

- Jij denkt dat je te veel bent met je verdriet. Totdat je de ander ziet. En jullie moeten er allebei om lachen, door de tranen heen.

Een psycholoog luistert professioneel. Een cirkel luistert met haar hele lijf. De bedding.

Een arbo-arts wil je terug laten keren. Een cirkel zegt: blijf nog maar even liggen. Je hoeft nergens heen.

Medicatie dempt je verdriet zodat je weer functioneert.

Lichaamswerk nodigt je verdriet uit zodat je weer voelt.

Delen is helen. Niet omdat het verhaal zo bijzonder is. Maar omdat je lijf eindelijk hoort: ik ben niet alleen met deze pijn.

 Tegenslag als kans - maar pas als je er klaar voor bent

Een breuk is een plek waar het licht naar binnen kan.

In lichaamswerk vragen we niet: wat is de les?

We vragen: kun je bij de pijn blijven, één ademhaling langer dan je gewend bent?

Kun je voelen dat verdriet niet alleen zwaar is, maar ook warm? Dat er onder de pijn liefde zit? Dat je lijf nog steeds kan trillen, huilen, en daarna - heel langzaam - weer kan genieten van een kop thee?

Dat is geen positief denken. Dat is belichaamde veerkracht.

De uitnodiging

Als je nu in een tegenslag zit:

1. Ga niet meteen zoeken naar de oplossing. Ga eerst zitten met de brok.

2. Leg je handen op de plek waar het pijn doet. Borst, buik, keel. Zeg hardop: "Je bent er. Ik zie je."

3. Zoek geen hulp die je fixt. Zoek een cirkel die je laat zijn. Mensen die niet schrikken van je tranen.

Rouwen is leren hoe je je gebroken hart draagt, totdat het hart niet meer gebroken voelt, maar weer stroomt en verbinding aangaat.

Je bent niet te veel.

Je bent niet onbelangrijk.

Je bent mens. En mensen helen in contact.

Je bent welkom.