Samen in Verbinding

Jarenlang bezocht ik cirkels. Vrouwencirkels, deelcirkels, cirkels voor verbinding.

Waarom?

Die vraag kwam toen niet in me op. Meedoen was het antwoord op mijn behoefte om een moeilijke periode in mijn leven te doorstaan. Cirkels waren voor mij de plek waar ik kon zijn met mijn pijn, onzekerheid, het was mijn (toen nog onbewuste) zoektocht naar verbinding. Het gaf me inzichten, warmte, kracht.

Sommige cirkels bezocht ik een keer. Bij andere bleef ik een toegewijde deelnemer voor een langere tijd. Elke keer ervoer ik in de cirkels iets wat ik bijna nergens anders kon voelen.

Mijn herinneringen aan cirkels brengen me elke keer in contact met iets magisch.

Die momenten dat iedereen een plek inneemt in de cirkel...

...in stilte of door hardop te zeggen wat haar of hem al zo lang bezighoudt... die momenten dat het ontvangen werd door het dragende veld van andere mensen...

Ik werd er altijd door verstild.

De opgekropte emotie... de last die te zwaar werd... een stiekem verlangen dat eindelijk uitgesproken mocht worden... Alles was welkom.

Onvoorwaardelijk. Zonder oordeel. In stilte.

Vandaag denk ik terug aan mijn tijd in de cirkels en beantwoord ik mijn eigen vraag:

Wat is zo'n cirkel eigenlijk?

Ik las ergens dat het de oudste vorm is van samenzijn. En dan denk ik terug aan mijn jonge jaren met mijn familie rond het vuur. Dat waren gelukkige momenten, avonden. Momenten van gelijkheid, elkaar aankijken en samenzijn met de magie van het vuur. Net als mensen die al 300.000 jaar geleden zo zaten.

Wat voor mij de cirkels zo waardevol maakt:

Je bent niet meer alleen

Het gevoel van saamhorigheid en herkenning brengt je in een andere dimensie. Het tegenovergestelde van eenzaamheid. Je ervaart: mijn verhaal wordt gedragen.

Ervaringen krijgen bedding

Veiligheid in de cirkel is niet vanzelfsprekend. Er zijn heldere richtlijnen: absolute geheimhouding en luisteren zonder oordeel of ongevraagd advies. Daardoor kan je zenuwstelsel werkelijk zakken. Wat vastzat, kan ontladen. Je ervaart meer rust.

Je groeit door de ander

Door te luisteren naar de verhalen van anderen, zie je ineens je eigen patronen. Jezelf kwetsbaar opstellen en daarin volledig geaccepteerd worden, geeft een diepe boost aan compassie.

Daarom is er een wens in mij om te starten met Verbindende Cirkels. Om een plek te bieden voor mensen die, net als ik jaren geleden, zoeken naar opluchting en verbinding.

Een aantal jaar geleden was ik bij een interactieve ouderavond op de school van mijn zoon, het ging over puberteit. Trainingsacteurs speelden herkenbare scènes voor de ouders. Wanneer de scène stopte, mochten wij ouders roepen hoe wij het ervoeren - is het herkenbaar, loopt het stroef tussen ouder en kind, hoe zou het anders kunnen.

Toen het afgelopen was, was er ruimte voor vragen. Toen vroeg een vrouw achterin: "Hoe kun je nou bij jezelf blijven, als je puber met intense emotie komt?"

Er viel een stilte in de zaal. De begeleider herhaalde de vraag.

Dit was geen cirkel, ik kon de vrouw niet zien. Ik kon haar ogen niet zien. Even goed raakte haar vraag me diep. Ik voelde een antwoord diep in mij opkomen: ik hoor je. Het is moeilijk om bij jezelf te blijven als je kind in emotie uitbarst. Misschien verdwijn je dan, omdat je moeders hart breekt van de pijn. Misschien raakt het aan je eigen oude pijn van niet gekend zijn.

Maar dit was geen cirkel. Er was geen bedding voor de emotie van deze vrouw. Er was geen ruimte voor het samenzijn.

Toen hoorde ik hoe de vrouw haar eigen vraag zelf beantwoordde: "...ik denk dat deze vraag voor therapie is."

Die zin is me altijd bijgebleven. Wat een mooie vraag. En wat jammer dat we er als groep ouders niet met elkaar ruimte voor konden bieden.

Hoe blijf je bij jezelf, in je kracht, en toch in contact met je kind dat stormt?

Eerlijk: de vraag alleen al is een eerste mooie stap. Je opent een veld voor onderzoek: wie ben jij als bezielde moeder? Wie ben jij in je essentie? Hoe adem je in het hier en nu als je kind intens zichtbaar wordt?

Dat leer je niet alleen. Dat leer je samen. Door te delen waar jij schreeuwt terwijl je zacht wilde blijven. Door te horen dat die andere moeder dat ook heeft.

Daarom start ik met Verbindende Cirkels.

Voor vrouwen? Moeders? Ouders? Gemengd?

Dat weet ik nog niet.

Dit is mijn intentie. Ik stuur mijn wens de wereld in en ik blijf schrijven wat me bezighoudt.

Ik weet één ding:

We beginnen klein. We komen samen. We starten met delen.

Wat leeft er in jou, nu?

We oefenen in blijven. Blijven bij jezelf als de emotie van de ander groot is. Blijven ademen. Blijven voelen waar je eigen oever is.

Zoals de rivier. Zij stroomt gestaag. Ze wordt niet meegesleurd door elke storm. Ze blijft bedding, juist daardoor kan ze dragen.

Alles in jou is welkom. Jij bent welkom.