Waarom Vilija? Mijn naam, een rivier en een levensvisie

Vilija is de naam van een rivier in Litouwen. Een rivier die al eeuwen stroomt, 510 kilometer. Door de grote steden van mijn geboorteland, door stille bossen. De Vilija stroomt niet wild, maar gestaag. Verbindend.

Ik geloof dat leven is als een rivier.

Een rivier blijft altijd stromen

Ook in de winter. Ook als er een steen in de weg ligt. Ze stopt niet, ze zoekt een andere weg eromheen.

Een rivier verbindt.

De toppen van de bergen met de oceaan. Het hoge met het diepe. Het kleine beekje met het grote water. Zonder oordeel.

Een rivier kent tempo.

Soms gaat ze snel, wild en vol kracht. Soms is ze breed en traag en bijna stil. Beide zijn nodig. Soms mag je versnellen, soms moet je vertragen. De rivier weet dat.

En dat is precies mijn levensvisie, en mijn visie op therapie.

We denken in deze tijd zo vaak dat we altijd snel moeten. Altijd aan. Altijd presteren. Maar een rivier die alleen maar snel stroomt, wordt gevaarlijk. Een leven dat alleen maar snel gaat, geeft burn-out.

In mijn praktijk Vilija gaat het over weer leren stromen. Op je eigen tempo.

Blijven stromen als het leven even tegenzit.

Niet bevriezen, maar blijven bewegen, al is het maar een beetje.

Verbinden - je hoofd met je lijf, je adem met je emoties, jezelf met anderen, zonder jezelf te verliezen.

Tempo herkennen - wanneer heb jij snelheid nodig en wanneer vertraging? Wanneer is het tijd om te dragen en wanneer om je te laten dragen?

Die twee lijntjes in mijn logo? Dat is de rivier. De ene boog boven de naam, de andere onder. De bedding waarin alles mag stromen. Veilig, gedragen.

Een rivier doet meer dan alleen stromen.

Jarenlang, eeuwenlang, brengt ze water naar uitgedroogde aarde. Waar de grond gebarsten was, maakt ze weer zacht. Waar niets groeide, brengt ze leven terug. Ze voedt de dieren die aan haar oevers drinken, de bomen die hun wortels naar haar uitstrekken, de velden die van haar leven.

Het is niet voor niets dat mensen hun steden altijd rond een rivier bouwden. Een rivier betekent veiligheid. Voeding. Verbinding. Een plek om te blijven. Om thuis te komen. Om te leven.

En dat is wat ik ook zie in lichaamsgericht werken.

Soms zijn er in onszelf stukken uitgedroogd. Plekken waar lang geen aandacht, geen zachtheid, geen water meer is gekomen. Waar we hard zijn geworden om te overleven.

In mijn praktijk wil ik zijn als die rivier. Niet forceren, niet duwen. Maar zachtjes water brengen naar die droge plekken. Zodat er weer levensenergie kan gaan stromen. Zodat je innerlijke landschap weer gevoed wordt. Zodat de dieren in jou - je gevoelens, je intuïtie, je kwetsbare delen - weer durven te komen drinken.

En net als bij een echte rivier, bouw je van daaruit weer een thuis. Een stad in jezelf waar je veilig bent. Niet omdat alles perfect is, maar omdat er weer verbinding is. Van de bron tot de oceaan. Alles mag erbij horen.

Vilija is voor mij dus niet alleen een bedrijfsnaam. Het is een herinnering. Dat ik zelf ook een rivier ben.

We hoeven niet te vechten tegen het water. We mogen leren meebewegen met de stroom. We hoeven niet de hele tijd in overlevingsstand te blijven. We mogen leven.

Wil je ervaren hoe dat voelt - weer stromen in je eigen lijf? Je bent welkom.